Workshop 'Van rouwen naar koesteren'

Als je te maken krijgt met het verlies van een dierbare, lijkt het of je leven in één klap stilstaat. Iedereen gaat er op een eigen manier mee om, maar de pijn en rouw zijn vaak intens, of de relatie nu liefdevol of complex was. Daarnaast ben je in je unieke verwerkingsproces niet alleen bezig met je gemis, maar ook met de invulling van je nieuwe leven zonder hem of haar.

 

In deze workshop mag je de tijd nemen om stil te staan bij wat je dierbare voor je heeft betekent, waar je nu staat en wat je nodig hebt om door te gaan.

 

 

Dit doen we in het eerste uur op een beeldende manier waarin je onder andere met een schrijfopdracht je gevoelens mag vertalen in woorden. Tijdens de workshop is er ruimte om te delen. Je mag ook iets meebrengen, wat symbool staat voor je dierbare.

In het tweede uur mag je juist naar binnen keren in een bijzondere oefening waarbij je ‘in gesprek gaat’, met je dierbare. Je mag in deze geleide meditatie, ruimte maken voor alle mooie herinneringen en de liefde die jullie bindt en daarnaast alle verlangens, verdriet en gehechtheid loslaten. Tijdens deze oefening ontvang je een klein presentje en aandenken.

 

Ik hoop dat je, na deze workshop, ‘lichter’ naar huis mag gaan.

Warme groet van Margreet Verrij

Coach en ervaringsdeskundige

 

Investering in jezelf: € 35,- inclusief materiaal en thee met lekkers.

Ik hoop je binnenkort te ontmoeten en ontvang je graag bij het Gezondheidscentrum.

 

Locatie: De Boeddahboom in 'Het Gezondheidscentrum', Hoonaartstraat 72 te Hellevoetsluis

Datum en tijd: Vrijdag 12 april om 09.15-11.30. Inloop 09.00.

Aanmelden:

-      via deze link of

-      mail naar info@margreetverrijcoaching.nl

 

-      via sms aan Margreet Verrij: 0624902270 


Reacties na de workshop

 

Deze prachtige resultaten, collages, mocht ik met jullie delen van de deelnemers van de workshop ‘Van rouwen naar koesteren’. 

‘Het gaf me een moment van stil mogen staan bij mijn verdriet en verlies’

‘Het in contact komen, tijdens de meditatie en visualisatie, met mijn dierbare was intens en bijzonder’

‘Ik zie nu dat ik mijn boosheid mag accepteren. Het mag er zijn’

‘Stilstaan bij gemis, hoeft niet altijd pijn te doen’

‘Het breken van banden van pijn en angst, waren een eye-opener voor mij’


Blogs

‘Kijk nou Margreet’, zei mijn vader tijdens een boswandeling. ‘Dat is toch wonderlijk, uit het oude groeit iets nieuws’, en wees naar een boomstronk waar een takje uit groeide. Hij stond er even bij stil, maakte een foto en we gingen weer verder.
Dit zei hij mij, vele jaren geleden, lang voordat hij stierf. Zijn sterfdag bleek later nota bene op precies dezelfde datum (25 juni) te zijn als die van mijn toenmalige man. Die een aantal jaren voor hem zou sterven.

Over wonderlijk gesproken, maar ook heel verdrietig. Want ik moest, vrij kort na elkaar, twee bijzondere en belangrijke mannen in mijn leven missen. Mijn man overleed door kanker, mijn vader plotseling. Wat dit gemis met je doet, is eigenlijk niet goed te beschrijven. Maar het was ‘rauw’, het sneed me in één keer af van de ander en het was mijn realiteit. Hier kun je je niet op voorbereiden. Na de laatste adem van mijn man, kon ik alleen maar roepen ‘Hij is weg, hij is weg’.


Voor mijn mans overlijden grapten we samen nog wel eens, ‘Kom je nog wel langs als je overleden bent?’ Maar ik voelde me, nadat hij weg was, vooral heel erg alleen. Ik vluchtte, door veel uit huis te zijn. Maar in de avond kwamen de tranen. Er kwamen herinneringen naar boven die in het begin vooral het gemis vergrootte. Ik verlangde zo hevig weer terug naar ons samenzijn, was intens verdrietig en voelde boosheid. Ik ‘was de weg kwijt’, zoals ik toen schreef in mijn dagboek.

Met de tijd zakten de emoties. Ik had ze steeds minder nodig om het gemis een plek te kunnen geven. Langzaam verdwenen de sluiers van boosheid en vooral van verdriet, waardoor er steeds meer ruimte kwam voor een glimlach. Soms met een traan. Maar steeds minder van verdriet, verlangen en frustratie naar iets wat ‘was’ en steeds meer een traan van blijdschap om iets wat ik met hen had gedeeld. Mijn gedachte ‘Zij zijn dood’, veranderde in de gedachte 'Zij hebben geleefd'. Er ontstond weer ruimte voor liefde. Ze zitten in mijn hart en ik draag ze met me mee. Verder gaan betekent namelijk niet vergeten!

Pas toen ik, net als mijn vader bij de het takje, echt stil ging staan. Kon ik de tijd nemen om te zien en te voelen wat ze voor mij betekenden. Er ontstond ook een soort wennen aan mijn nieuwe leven en ik vond een nieuwe weg. Nu kan ik ‘in gedachten’ en ‘in mijn hart’ altijd even bij hen zijn.
…..en weer verder gaan.

 

 


'Dierbare herinneringen zijn als fonkelende stenen'

 

In je leven ontmoet je mensen, verbind je je met anderen en neem je ook weer afscheid van dierbaren. Wanneer je afscheid van een ander moet nemen wanneer je daar niet voor kiest, door een scheiding of overlijden, kan dit je zwaar vallen.

 

Het pad wat voor je ligt is donker en je zoekt naar lichtpuntjes. Alles is anders. Het kost je allemaal zoveel energie. Dat nieuwe pad. Zonder die ander.

Je merkt dat je veel terugdenkt aan alle mooie herinneringen. Misschien ben je in het heden op zoek naar wat je nu moet missen. Maar alles valt tegen en niets en niemand voldoet aan je verwachtingen. Voldoet aan wat je mist.

 

Toen ik na het overlijden van mijn toenmalige man, mijn huidige partner leerde kennen, zei hij: ‘Maak ik een eerlijke kans? Zet je hem niet op een voetstuk?’ Zijn vraag was terecht. Want wat als ik hem steeds zou vergelijken of zou willen dat hij die ander was?

 

Wanneer je op zoek bent naar het opnieuw willen laten gebeuren van het verleden, is dat een onmogelijke opgave. Het wordt namelijk één grote teleurstelling. Zeker wanneer je verwacht dat een ander dat verlangen voor je op gaat vullen. Gun jezelf allereerst de tijd om deze waardevolle en dierbare herinneringen terug te halen en te doorvoelen. Wordt je bewust van wat diegene voor jou betekende en waarin diegene een voorbeeld voor jou was. Gun jezelf een ‘tussentijd’. Een tijd om te rouwen. Sta stil!

 

Zie jouw mooie herinneringen aan je dierbare eens als prachtige stenen. Stenen die je meedraagt op je pad in je broekzak. De stenen fonkelen wanneer je ze er even bij pakt. Ze mogen je hart weer even verwarmen.



De stenen, van deze fijne herinneringen, maken deel uit van je tocht, maar zijn geen doel op zich.

 

Je gaat zelfs langzaamaan beseffen dat er op je pad nieuwe en andere stenen zijn. Je laat ze niet meer ongemerkt links liggen. Stenen die bestaan uit nog meer laagjes en die nog feller schitteren. Je ziet ze nu ‘juíst’ omdat je die andere, eerdere stenen al hebt mogen vinden en waarderen.

Je mag ze altijd bij je dragen. Ze hebben je gevormd tot wie jij vandaag de dag bent. Je mag stoppen met zoeken naar wat was. Als je dat ‘loslaat’, laat je niet je dierbare los. Maar laat je diegene deel uitmaken van je heden en toekomst...op je nieuwe pad. Met je waardevolle herinneringen, als stenen, in je broekzak!

 

Vervolg je pad. Sta open voor al het moois dat je nog te wachten staat. Vertrouw en neem de ander in je hart mee!